logo2MA185
New Capitalist Manifesto

Dagelijks stelen we op grote schaal van de toekomstige generaties. Het is niet met een memootje van de directie of met een mooie brochure dat dit gaat ophouden!
Umair Haque stelt voor om dit op een eenvoudige boekhoudkundige manier op te lossen.

De meeste organisaties zijn op een of andere manier wel bezig met duurzaamheid, maar vaak schoorvoetend en soms zelfs enkel voor pr-doeleinden.

Die activiteiten hebben dan ook alles van een hype: iedereen heeft het erover, er wordt naarstig in de huidige bedrijfsvoering gezocht naar zaken die voor duurzaamheidsbeleid kunnen doorgaan en die worden op het palmares geprikt en als het even meezit, komt er een cdo. Vervolgens neemt de aandacht exponentieel af en enkel met een beetje geluk blijven er in de strategie nog enkele restanten over.

Op zich is de omgang met hypes de verantwoordelijkheid en eventueel het probleem van de onderneming zelf omdat de consequenties niet veel verder strekken dan de voordeur, Hooguit krijgen de klanten of andere belanghebbenden ermee te maken maar die kunnen bijna altijd op de vlucht wanneer het hen te gortig wordt.

Dat gaat echter niet op voor zaken die met duurzaamheid te maken hebben.

Naast de technologische ontwikkelingen worden de paradigmaveranderingen van vandaag in toenemende mate aangejaagd door de overgang van overvloed naar schaarste,

Tot nog toe hoefden we ons bij productie en consumptie niets aan te trekken van de gevolgen ervan: alle grondstoffen -van de meest basale tot de meeste gesofistikeerde- waren in overvloed aanwezig, net zoals afval- en dumpcapaciteit.

In rap tempo zorgen elkaar exponentieel versterkende factoren als uitbreiding van consumptiemarkten en toename van verbruik ervoor dat het einde van de overvloed in zicht komt en we met schaarste te maken krijgen.

Ons gedragen naar de normen van overvloed in een omgeving van schaarste is een tijdbom. Onderhand beseft iedereen (met uitzondering van de ontkenners van global warming, maar die ontkennen ongeveer alles wat de wetenschap ooit voortgebracht) wel dat dit aan de hand is, maar de actie komt slechts schoorvoetend op gang.

De reden daarvoor is bekend en simpel: delayed gratification: het effect van een ingreep is maar op langere termijn merk- of voelbaar en onze hersenen willen nu eenmaal onmiddellijk beloond worden.

Wat we dus nodig hebben, is een vertaling van de consequenties -vooral van het op de oude manier verder doen- op een manier die de hersenen wel aanspreekt.

De indiaanse wijsheid dat wij de wereld enkel te leen hebben van de komende generaties brengt ons een heel eind op dat pad: het stelt ons op een directe manier verantwoordelijk  voor het welzijn van onze nakomelingen. En dat is een basaal instinct dat sterker is dan de zucht naar onmiddellijke beloning.

Bovendien is dit in de meest letterlijke zin ook zo, zelfs in economische termen.

In The New Capitalist Manifesto vraagt econoom en blogger Umair Haque zich af wat de kostenstructuur is van de productie van een hamburger. McDonald’s maakt hem voor drie dollar en verkoopt hem voor vier. Vijfentwintig procent brutowinst: goede handel.

Maar, betoogt Haque, wat als de carbon footprint van het productieproces, de bijdrage aan wereldwijde obesitas en nog enkele andere factoren ervoor zorgen dat de werkelijke productiekosten niet drie maar bijvoorbeeld dertig dollar bedragen?

Waar komen die zevenentwintig dollar die niet in de boeken van McDonald’s staan, dan vandaan? Zijn antwoord: in plaats van de werkelijke kosten in de boekhouding op te voeren, steelt het bedrijf deze zevenentwintig dollar van de samenleving en dan vooral van toekomstige generaties. Haque noemt dit thin value: waarde die slechts schijnbaar toegevoegd wordt, tegenover thick value die écht toegevoegd wordt.

Er is in wezen maar één manier om diefstal van de toekomstige generaties te vermijden en dat is: hen opnemen als een volwaardige belanghebbende van de onderneming, naast klanten, medewerkers, aandeelhouders en dergelijke.

Aangezien het de doelstelling van de organisatie is om waarde te creëren, voor alle belanghebbenden, wordt de wereld van morgen automatisch gecompenseerd voor de diefstal van de 27 dollar.

Wanneer we de toekomstige generaties opnemen in het lijstje van belanghebbenden, is duurzaamheid meteen geen modeverschijnsel meer maar is de zorg voor de omgeving in de breedste zin stevig verankerd in de bedrijfsvoering. Hoe loopt dat in úw organisatie?

Bron: Guido Thys
Hou je van interactie? Wij wel! Geef hieronder je reactie:

Kruis dit vakje aan als je op de hoogte wilt blijven van andere reacties op dit bericht

Graag nog even het onderstaande aankruisen. We houden hier namelijk echt niet van robots die ons blauwe pilletjes en Nigeriaanse fortuinen proberen te verkopen!

Nu u hier toch bent....

GRATIS AANMELDEN

De 2MinuteAcademy Andersbrief
bevat een andere kijk op klantwaarde,
ondernemen, innoveren, leiderschap, 
dwarsdenken + veel humor. Elke week
een ander van deze thema's en u kunt
zich apart abonneren op elk ervan.
Lees er hier meer over.

Nog geen GRATIS abonnement?

Klik HIER om u aan te melden!