logo2MA185
omgekeerd

Vroeger werkte er niemand: de dagelijkse overlevingsstrijd heette gewoon "leven". Nu heet het leveren van een bijdrage aan je eigen overleving "werk" en is het negatief.

Work/life balance bestond vroeger niet. 99% van de wereldbevolking was blij met een redelijke gezondheid, voldoende eten en drinken, een dak, kinderen en enige vorm van veiligheid, kortom: de bodem van de maslowpiramide. De zorg daarvoor nam wel het grootste gedeelte van de tijd in beslag. Dus naast werken was er nauwelijks leven, het was gewoon leven.

Onze samenleving is nu zo georganiseerd dat de invulling van basisbehoeften gegarandeerd is. Wie geen andere behoeften heeft dan die van de maslowbodem, hoeft er niet eens voor te werken. Wie wel werkt, doet dit -gemiddeld genomen en alle statistiekgemoffel terzijde- steeds minder lang. Is er nu leven na je werk? Ja dus.
Daarnaast is de overlevingsdruk op het dagelijkse werk afgenomen en is er ruimte ontstaan voor behoeften in de sfeer van de bovenste lagen van de piramide: erbij horen, respect en zelfontwikkeling. 

Dit is de voedingsbodem voor termen als "zinloos werk". Omgekeerd evenredig aan neefje "zinloos geweld": geweld is altijd zinloos. Werk is het nooit, tenzij het helemaal niets, dus ook geen salaris, oplevert. Klaar. 
Het opent echter ook perspectieven voor het overwegen van een basisinkomen: als er toch al grote systemen bestaan om mensen in hun basisbehoeften te voorzien, waarom dat dan niet loskoppelen van arbeid? Voordelen zijn: een aantal onrechtvaardigheden verdwijnen en we worden gemiddeld genomen een stukje welvarender. Het vaak vermoede nadeel is dat niemand dan nog gaat werken. 
Laten we daar dan eens de volgende argumenten tegenover zetten:
- het gaat enkel om een basisinkomen, wie meer wil, zal toch nog steeds aan de bak moeten
- mensen met alleen maar vrije tijd vervelen zich na een tijdje stuk zodat ze toch weer op zoek gaan naar bezigheden
- daarbij kunnen ze makkelijker kiezen voor werk wat hen ligt zodat de vermeende zinloosheid ook verdwijnt
- als alle mensen die hun werk tegen hun zin doen, verdwijnen en vervangen worden door mensen die dat werk wel zien zitten, zijn er daar maar de helft of minder van nodig omdat de productiviteit exponentieel stijgt.

Zijn er dan nog verhinderende argumenten om deze optie als onrealiseerbaar opzij te schuiven?

O ja, een vaak gehoord argument is dat onze systemen en instituten dit niet aankunnen. Maar die kunnen nog veel meer niet aan. Ze zijn allemaal gebaseerd op opdrachten en mogelijkheden uit het verleden en zijn dringend aan herziening toe. Hoe dat te doen? Daar heb ik een handige suggestie voor.

 

 

Bron: Guido Thys
KennisLeerinhouden:8
Vaardigheden:7
Inspiratie:9
Behapbaarheid:10
Huurdeconsultantgehalte:6
Outoftheboxgehalte:9
Hou je van interactie? Wij wel! Geef hieronder je reactie:

Kruis dit vakje aan als je op de hoogte wilt blijven van andere reacties op dit bericht

Graag nog even het onderstaande aankruisen. We houden hier namelijk echt niet van robots die ons blauwe pilletjes en Nigeriaanse fortuinen proberen te verkopen!

GRATIS AANMELDEN

De 2MinuteAcademy Andersbrief
bevat een andere kijk op klantwaarde,
ondernemen, innoveren, leiderschap, 
dwarsdenken + veel humor. Elke week
een ander van deze thema's en u kunt
zich apart abonneren op elk ervan.
Lees er hier meer over.

Nog geen GRATIS abonnement?

Klik HIER om u aan te melden!